امروز حین وبگردی به وبلاگی رسیدم با نام "آدم خوب". صاحبشو می شناختم یعنی اسمشو شنیده بودم...
اما وقتی پست هاشو نگاه کردم حالم دگرگون شد. نمی دونم چجوری بگم.. پست آخر وبلاگ  تسلیت سومین سالگرد فوت صاحب وبلاگ بود!   بله... او سه چهار سال پبش با اهل دنیا وداع کرده بود...
پست آخر نویسنده وبلاگ روز 28 مهر 83 نوشته شده بود.. نوشته هاش واقعا دیوونم کرد! خیلی پرمغز ، پر از درس و نکته... بی اغراق میگم احساس نزدیکی عجیبی پیدا کردم.. حس یک رابطه با آن مرحوم... داشت حرف می زد با من.. از ماه مبارک رمضان می گفت...از ماه رجب...
پست هاش نشان میده از بیماری سختی رنج می برده و روحیه اش بسیار عالیست و قلبش امیدوار...
می دونید پست آخرش  (که یقینا اون تاریخ در اوج بیماری بسر می برده) با چه عباراتی شروع میشه:

""می نویسم ولی شاد! می نویسم ولی با امید! می نویسم دور از دلزدگی...!""

و بعد ازین عبارات وصف مهربانی و فضل خدارو میکنه ..وبعد از ماه رمضان میگه ماه رمضونی که (به قول خودش) واسه همه صفا داره...!

آره! رفقا اینا حرفای یک جوان بیست ودو ساله است که 4 سال پیش تو چنین ایامی از درد لاعلاج سرطان خون رنج می برد ... رنجی که ظاهرش صفا و امید و روحیه مضاعف بود. این حرفا رو من از مطالعه این وبلاگ متوجه شدم اگر شما غیر ازین چیزی دستگیرتان شد بگویید..
 جوانی که درد سرطان دست و پایش را بسته فقط و فقط حرفش این است که دوباره بیاد هیئت...دوباره روضه بگیره .. اشک بریزه... ناله بزنه... هیچی دیگه نمی خواد! به خدا اینا همش درسه..
والله انگار داره از اون طرف مارو قسم میده که : آهاااااای! من میدونم اینور چه خبره ! فرصت هارو نسوزونید!
از امین الله میگه ... از امیرالمومنین-علیه السلام-... این حرفهاست که به دل می شینه... یا تو یکی از پستها این عبارت سعدی رو تفسیر می کنه:

  سل المصانع رکبا تهیم فی الفلواتی          تو قدر آب چه دانی که در کنار فراتی

 
مخلص کلام اینکه بیاید قدر این روزها رو بدونیم. فرصت هارو هدر ندهیم. یه موقع برسه  هی ماه رمضانها بره و بیاد و من و شما زیر خروارها خاک باشیم! حسرت یه قطره اشک برای اهل بیت رو بخوریم یا حسرت یک لحظه عطش ماه رمضان رو بخوریم...

یک فاتحه نثار روح صاحب وبلاگ "آدم خوب" (مرحوم محسن مرادی) که وبلاگش هنوزم مرشد و راهنمای خیلی هاست.. بکنید ؛ که این پست ماه رمضان هدیه این بزرگوار به شما بود و من هم وسیله اش...

روحش شاد...